بقره۲۱۶

امید دارم نوشته های ساحلی ام و گزیده ای از نوشته های بزرگان علم وادب گامی باشد برای رسیدن

همراهان ساحلی به شاد زیستن و خودباوری ومثبت اندیشی.........

دوستان من مثل گندمند یعنی یک دنیا برکت ونعمت

نبودنشان قطعی وگرسنگی..............

و من چه خوشبختم که  زردی خوشه های گندم

در اطرافم موج می زند

ومهربانیت را قدر می دانم

اعتراف
من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم !
دین را دوست دارم
ولی از کشیش ها می ترسم !
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان ها می ترسم !
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم !
کودکان را دوست دارم

                                                 <<حسین پناهی>>

من چهره ام گرفته
من قايقم نشسته به خشكي
با قايقم نشسته به خشكي
فرياد مي زنم:
«وامانده در عذابم انداخته ست»
در راه پرمخافت اين ساحل خراب
و فاصله ست آب
امدادي اي رفيقان با من»
گل كرده است پوزخندشان اما
بر من،
بر قايقم كه نه موزون...
بر حرف هايم در چه ره و رسم
بر التهابم از حد بيرون
در التهابم از حد بيرون
فرياد برمي آيد از من:
«در وقت مرگ كه با مرگ
جز بيم نيستي و خطر نيست،
هزالي و جلافت و غوغاي هست و نيست
سهو است و جز به پاس ضرر نيست»
با سهوشان
من سهو مي خرم
از حرفهاي كامشكن شان
من درد مي برم
خون از درون دردم سرريز مي كند
من آب را چگونه كنم خشك؟
فرياد مي زنم:
من چهره ام گرفته
من قايقم نشسته به خشكي
مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست:
يكدست بي صداست
من، دست من كمك ز دست شما مي كند طلب.
فرياد من شكسته اگر در گلو، وگر
فرياد من رسا
من از براي راه خلاص خود و شما
فرياد مي زنم.
فرياد مي زنم.

نیما یوشج

روز قسمت بودهستی را قسمت می کرد . خدا گفت : چیزی از من بخواهید هر چه که باشد شما را خواهم داد
سهم تان را از هستی طلب کنید زیرا که خداوند بسیار بخشنده است .
و هر که آمد چیزی خواست یکی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن . یکی جثه ای بزرگ خواست و آن یکی چشمانی تیز . یکی دریا را انتخاب کرد و یکی آسمان را .

دراین میان کرمی کوچک جلو آمد و به خدا گفت : خدایا من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم نه چشمانی تیز و نه جثه ای بزرگ ، نه بالی و نه پایی نه آسمان و نه دریا ، تنها کمی از خودت ، تنها کمی از خودت را به من بده .

و خدا کمی نور به او داد .
نام او کرم شب تاب شد .
خدا گفت : آن نوری که با خود دارد بزرگ است . حتی اگر به قدر ذره ای باشد . تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیر برگی کوچک پنهان می شوی .
و رو به دیگران گفت : کاش می دانستید که این کرم کوچک ، بهترین را خواست زیرا از خدا جز خدا نباید خواست .
هزاران سال است که او می تاهمان چراغی است که روزی خدا آن را به کرمی کوچک بخشیده است ، خدا  .بد روی دامن هستی می تابد وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است و کسی نمی داند که این همان نور خداست

میروم شایدکمی حال شما بهتر شود ...

می گذارم با خیالت روزگارم سر شود از چه ...

می ترسی برو دیوانگی های مرا....

آنچنان فریاد کن تا گوش عالم کر شود

...می روم دیگر نمی خواهم برای هیچ کس ...

حالت غمگین چشمانم ملال آور شود...

باید این بازنده ی هر بار جان عاشقم

...تا به کی بازیچه این دست بازیگر شود ...

ماندنم بیهود ه است امکان ندارد هیچ وقت ...

این من دیرین من یک آدم دیگر شود.

پیام گل به پروانه

گل زیبا به پروانه آسمانی گفت:

-فرار مکن !ببین سرنوشت ما چقدر با هم فرق دارد من در جای خود می مانم وتو میروی

نگاه کن!ما چقدر یکدیگر را دوست داریم دور از آدمها زندگی می کنیم .به اندازه ای هستیم

که مردم می گویند هر دو گلیم.

افسوس !تو آزادی ومن اسیر زمینم.چه سرنوشت دردناکی!

چقدر دوست داشتم می توانستم پرواز ترا در آسمانها با نفس خود عطر آگین کنم ولی تو

دور ازمن به میان گلهای دیگر می روی ومن باید در جای خود بایستم وچرخیدن سایه ام را وبازیر پایم

تماشا کنم.تو می گریزی وباز می گردی وعاقبت به جاهای دیگر میروی تا بهتر بدرخشی وبخاطر همین

است که هر سحرگاه مرا گریان می بینی.